Ja, over het algemeen zijn mensen op het hbo en de universiteit individualistischer en minder bezig met wat anderen doen dan op de middelbare school. Dit komt doordat studenten ouder zijn, meer eigen verantwoordelijkheid hebben, en de sociale druk om erbij te horen of aan bepaalde normen te voldoen een stuk lager ligt dan in de puberteit. De 'leven en laten leven'-mentaliteit die je beschrijft, is inderdaad de norm in het hoger onderwijs.
Op de middelbare school is de sociale dynamiek vaak intenser en meer gericht op groepsdruk en conformiteit. Leerlingen zitten in een vaste klas met dezelfde mensen, en status, kleding, hobby's en uiterlijk spelen een grote rol in hoe je wordt gezien. In het hbo en op de universiteit is dat anders. Studenten kiezen hun eigen vakken, hebben vaak wisselende groepen, en komen uit allerlei verschillende achtergronden en leeftijden. Iedereen is bezig met zijn eigen studie, bijbaantjes, en toekomstplannen. Er is simpelweg minder tijd en energie om je druk te maken over wat een ander draagt of doet. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen, bijvoorbeeld in studentenverenigingen of bepaalde hechte studiegroepen, maar de algemene sfeer is veel vrijer en minder oordelend.
Een belangrijk eerlijk punt: dit betekent niet dat er helemaal geen sociale druk is. Op sommige opleidingen kan er wel een bepaalde cultuur heersen, bijvoorbeeld rondom prestaties, netwerken, of hoe je je kleedt voor stages. Maar die druk is meestal veel subtieler en meer gericht op professionele ontwikkeling dan op oppervlakkige zaken. Je zult merken dat mensen je vooral beoordelen op je inzet, kennis, en betrouwbaarheid, niet op je tas of kapsel.
Concrete volgende stappen: wees jezelf en kijk rustig rond de eerste weken. Je zult snel merken dat de meeste mensen te druk zijn met hun eigen zaken om zich met jou te bemoeien. Als je onzeker bent, praat erover met medestudenten of een studieadviseur; zij herkennen dit gevoel vaak. En onthoud: deze individualistische cultuur geeft je juist de ruimte om te ontdekken wie je bent, zonder constant beoordeeld te worden.